Perro sin Pelo del Peru

(Nagi Pies Peruwiański)

KRAJ POCHODZENIA:

Peru

KLASYFIKACJA FCI:

grupa V FCI 310 – szpice i psy pierwotne

WIELKOŚĆ:

-miniaturowy waga:5-8kg, wzrost; 25-40cm,
-średni waga:8-12kg, wzrost: 40-50cm,
-duży waga:12-25kg, wzrost: 50-65cm,
W jednym miocie mogą rodzic się szczenięta rożnych wielkości.

SZATA:

brak owłosienia, może występować skąpa czuprynka oraz włosy na czubku ogona i nogach. Skora ma kolory od czarnego przez odcienie szarości, brązu , beżu , jednolite lub nakrapiane, rodzą się również szczenięta owłosione .

DŁUGOŚĆ ŻYCIA:

12-18 lat

AKTYWNOŚĆ:

żywiołowy ,uwielbia ruch i pogoń, nie potrzebuje długich czasów na aktywność, w domu spokojny.

OPIS:

Brak sierści u tych psów nie oznacza, że pozbawione są jej one zupełnie. Recesywny gen odpowiedzialny za istnienie włosów powoduje powstanie mniejszej lub większej grzywy, frędzli na ogonie i owłosienia poniżej nadgarstków przednich kończyn lub stępu tylnych kończyn. Psy tej rasy są dobrze umięśnione. Peruwiańczyk ponadto jest zgrabniejszy i lżej zbudowany niż meksykańczyk. Pod wieloma względami przypomina bezwłosego whippeta. Zgodnie z budową ogólną jest to pies elegancki i smukły, szybki, silny i harmonijny, bez jakichkolwiek pojawiających się przerysowań (wyolbrzymień). Wysokość w kłębie do długości tułowia jest jak 1:1, tułów suki może być trochę dłuższy niż psa.
Oczy powinny być średnie, migdałowego kształtu, ani zbyt jasne, ani zbyt wyłupiaste. Uszy są stojące w momencie, kiedy pies jest czujny, w momencie odpoczynku psa powinny być położone do tyłu. Uszy są średniej długości, szerokie u podstawy, zwężające się i kończące spiczasto. Ogon jest noszony nisko, choć w momentach podniecenia pies może nosić ogon zaokrąglony nad plecami (ale nie może być zwinięty).
Skóra jest gładka i elastyczna na całym tułowiu, może mieć trochę zmarszczek rozchodzących się koncentrycznie na głowie wokół oczu i policzkach. Umaszczenie jest czarne, wszystkie odmiany szarego, brązowego, ciemny i jasny blond. Wszystkie kolory mogą być jednolite lub z plamkami na całym tułowiu.
Nagi pies peruwiański jest szlachetnym i czułym psem. Jest bardzo żywotny i bystry, nieufny wobec obcych i dobrze stróżujący.
Ponieważ braki w uzębieniu sprzężone są z genem odpowiedzialnym za brak włosów, nagie psy wykazują większą skłonność do redukcji liczby zębów. Stąd bardzo często spotyka się u nich całkowity brak przedtrzonowców, a często także siekaczy i kłów.
Bardzo ciekawą sprawą jest pocenie się tych psów. Jako nieliczne pocą się one bowiem przez skórę, rzadko można je spotkać z wystawionym językiem. Przy dużym nasłonecznieniu skóra nagiego peruwiańczyka jest wilgotna, szczególnie pod pachami i po wewnętrznej stronie ud.
Co do otoczenia, w którym powinny żyć psy tej rasy nie ma jednoznacznych wypowiedzi. Niektórzy autorzy twierdzą, że pies ten jest bardzo odporny na działanie czynników zewnętrznych, głównie niskich temperatur, inni twierdzą, że psy te mają bardzo niską odporność na zimno.
Z pewnością stwierdzić należy, że jasnoskóre nagie psy mogą w lecie cierpieć z powodu porażenia słonecznego. Jednak podobnie jak w przypadku psów o bardzo krótkim włosie należy po prostu zachować zdrowy rozsądek zarówna w zimie jak i w lecie.
Wciąż zadawane jest pytania, czy ludzie, którzy są uczuleni na sierść psów i kotów mogliby trzymać nagiego psa. Nie można jednak udzielić jednoznacznej odpowiedzi, bowiem również nagie psy tracą nieustannie maleńkie fragmenty naskórka, a alergia jest często spowodowana nie przez sierść, lecz właśnie przez łuszczący się naskórek. Nie można zatem wykluczyć sytuacji, w której alergia rozwinie się również w kontakcie z nagim psem.