CHART IRLANDZKI WILCZARZ

(Irish Wolfhound)

UŻYTKOWOŚĆ:

Choć aż do XVIII wieku wilczarze używane były także do polowania na jeleniowate, zwłaszcza na jelenie, okazały się bardzo użyteczne w zwalczaniu wilków, które występowały w znacznej części Europy, zanim wykarczowano lasy.

KLASYFIKACJA FCI:

Grupa X, Charty, Sekcja 2 Charty szorstkowłose Nie podlega próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY:

Chart irlandzki nie powinien być ani tak ciężki, ani tak masywny jak dog niemiecki, ale jest cięższy i masywniejszy od charta szkockiego (deerhounda), którego powinien przypominać ogólnym typem budowy. Jest to pies dużych rozmiarów o imponującym wyglądzie, bardzo umięśniony, mocno zbudowany, ale elegancki. Jego chody są swobodne i aktywne. Głowa i szyja są wysoko noszone. Ogon noszony jest lekko zagięty na końcu.

GŁOWA:

Długa, noszona poziomo i wysoko. Kości czołowe są nieznacznie wysklepione, z bruzda między oczami słabo zaznaczona.

OKOLICA CZASZKI:

Czaszka: Niezbyt szeroka.

OKOLICA TWARZOWA

Kufa: Długa, umiarkowanie spiczasta.
Szczęki/zęby: Ideałem jest zgryz nożycowy, ale zgryz cęgowy jest dopuszczalny.
Oczy: Ciemne.
Uszy: Małe, noszone podobnie jak u greyhounda

SZYJA:

Raczej długa, bardzo silna i muskularna, dobrze wysklepiona, bez podgardla i luźnej skóry w okolicy gardła.

TUŁÓW:

Długi i pojemny.
Grzbiet: Raczej długi niż krótki.
Lędźwie: Wysklepione.
Zad: Szeroki pomiędzy guzami biodrowymi.
Klatka piersiowa: Bardzo głęboka, umiarkowanie szeroka, przedpiersie.
Żebra: Dobrze wysklepione.
Brzuch: Dobrze podkasany.

OGON:

Długi, lekko zakręcony ku górze, średniej grubości, obficie porośnięty włosem.

KOŃCZYNY PRZEDNIE:

Są proste, a ich kościec jest mocny.
Łopatki: Muskularne, zapewniające odpowiednią szerokość klatki piersiowej, ukośnie ustawione.
Łokcie: Przylegające do klatki piersiowej, nie zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Przedramię: Muskularne.

KOŃCZYNY TYLNE:

Uda: Długie i muskularne
Staw kolanowy: Dobrze ukątowany.
Podudzie: Dobrze umięśnione, długie i mocne, podobnie jak u greyhounda.
Staw skokowy: Nisko, nie zwrócony ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.

ŁAPY:

Umiarkowanie duże i okrągłe, nie zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Palce dobrze wysklepione i zwarte. Pazury bardzo mocne, zakrzywione.

CHODY:

Lekkie i swobodne.

WIELKOŚĆ:

Minimalna u samców : 31 cali ( 79 cm)
masa ciała 120 funtów angielskich (54,5 kg).
Minimalna u suk : 28 cali (71 cm)
masa ciała 90 funtów angielskich (40,5 kg).
Wzrost i masa ciała poniżej minimum wzorcowego stanowią wadę eliminującą. Większy wzrost i imponujący wygląd (przy zachowaniu typu), pod warunkiem zachowania proporcji wysokości w kłębie do długości tułowia, stanowi poszukiwany cel. Czynione są starania, aby średnia dla tej rasy wynosiła 32 cale (81 cm) do 34 cali (86 cm) dla samców, przy jednoczesnym zachowaniu mocy, aktywności, odwagi i harmonii kształtów.

WADY:

Wszelkie rozbieżności z powyższym wzorcem powinny być uważane za wady powodujące obniżenie oceny w zależności od stopnia wyrażenia. Głowa zbyt lekka lub zbyt ciężka.
- Kość czołowa ze zbyt wyraźnie zaznaczonym łukiem.
- Wierzchołek nosa w innym niż czarny kolorze.
- Wargi różowe lub w innym niż czarny kolorze.
- Oczy bardzo jasne, powieki różowe lub koloru wątrobianego.
- Duże uszy, płasko wiszące przy policzkach.
- Szyja krótka, wyraźne podgardle.
- Tułów zbyt krótki. - Słaby lub łęgowaty grzbiet lub zupełnie prosty.
- Klatka piersiowa zbyt wąska lub zbyt szeroka.
- Ogon zbyt zakręcony.
- Krzywe kończyny przednie. Śródręcze zbyt spadziste
- Postawa francuska lub szpotawa
- Słaby zad.
- Ogólny brak umięśnienia.
- Palce nie związane.

UWAGA:

Samce powinny mieć oba jądra normalnie wykształcone i całkowicie opuszczone do moszny.